یار

گفتم به دل سلامی از جان به دوست دادن
گفتا خوشـــــا جوابی از لعل او شـــــنیدن
گفتم گذر زکویش ما را ســـــــعادت آرد
گفتا کرم زایــــشان خواهد به ما رســـــیدن
گفتم ستم فراوان از هر طرف بیــــــامد
گفتا که درد وغمها بایـد بـــسی کشــــــیدن
گفتم زهجرجانان از درد وغــم خمیدم
گفتا عجب صــــــفایی باید که آرمـــــیدن
گفتم شود زمانی چشمم کنم ســــرایش
گفتا نما دعـــــایی خواهد به او رســــیدن
گفتم که عـــشق یارم لبریز کرده جــانم
گفتا زنور ایشـــــــان ما را چو آفریـــــدن
گفتم فــــدای نازت نازم به تو عـــزیزم
گفتا برتر زجــــانست نازی زاو خـــــریدن
گفتم به انتظارم من جــان نثــــار یارم
گفتازاو اشـــــــارت ازما به سردویــــــدن
گفتم که در نهایت شاید کند نگاهـــــی
گفتا خوشست آن دم از این قفس پریــــدن
گفتم که روی ماهش یک لحظه گرببینم
گفتا چوخوشگوارست آن لحظه پرکــشیدن
گفتم قـــسم به مولا از درگهــــش مرانم
گفتا نشین به راهش رخســار او بدیـــــدن

نجوا

اشک را را باید فهمید
روح دریا را باید دید
با نسیم باید رفت
تا ته ساحل اندیشه
تا درک دریا فراخ
تا درک امواج استغناء
باید تن را در معرفت دریا شست
باید شست و رفت
تا فهم خورشید نیک اندیش
تا فهم مرغ اقبال
تا فهم واژه سکوت
های آدم ها  تا فهمیدن خدا راهی نیست
سوار بر بال نسیم بامن بیاید
شاعری میگفت
خدا همین نزدیکیست...!!!

تولد

امشب دامن تو پر از هدیه های کوچک و بزرگ
می شود
اما من هیچ ندارم که به تو هدیه دهم
جز دلی که به من پس دادی
تولدت مبارک




ساقی

پیک اول راکه درپیمانه ریخت
آبرومان در ره میخانه ریخت

پیک دوم رابه عشق او زدیم
باده سرشدماهمه هوهوزدیم

پیک سوم را زدیم و سوختیم
تار دل برپود مستی دوختیم

پیک چارم پیک اهل راز بود
ساقی با میخارگان دمساز بود

پیک شیشم همرهیی داربود
شوق وصل ووعده ی دیداربود

پیک هفتم ماهمه ساقی شدیم
ساقی و جام می و باقی شدیم

هفت پیک عشق، مستم کرده است
*ساقی امشب می پرستم کرده است*

چشم

وقتی آغوشت را به روی آرزوهایم باز می کنی

آنقدر مجذوب گرمای وجودت می شوم

که جز آرامش آغوشت

تمام آرزوهای خواستنی دیگر را از یاد می برم…




چه با قاطعیت حکم میدهی که

“حواست رو جمع کن”

و من میمانم که چطور جمعش کنم

وقتی تمامش پیش توست !





نگاهم کن

میخواهم چشم هایم را به چشم هایت بدوزم !

میخواهم به این دنیا نشان دهم که

عاشق ترین خیاط منم . . .