یاد
صورتم شد خیس خیس ازشوق، بارانی مگر؟
آمدی با دیدنت برخاست در من مرده ای
روح رستاخیزی من! در تنم جانی مگر؟
آمدی و هر خیال دیگری غیر از تو را
پیش پایت سر بریدم عید قربانی مگر؟
تا ابد دیوانه ی زنجیری موی تواَم
نیست امّید رهایی از تو، زندانی مگر؟
خواستی عشق زلالم را بسنجی با قسم
ای تو تنها بر لبم سوگند، قرآنی مگر؟
خواستی گرد فراموشی نگیرد قلب من
لحظه ای از چشم این آئینه پنهانی مگر؟
شرط کردی خالی از یادت نباشد خاطرم
خود که صاحب خانه ای ،ای خوب! مهمانی مگر؟
چای
قابل
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﺩﻟﯽ ﺗﺒﺪﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ، ﻣﺎﻝ ﺗﻮ
ﺍﺯ ﻣﻦ ﺑﺮﯾﺪﯼ ﺑﯽ ﺳﺒﺐ، ﻣﻦ ﻫﻢ ﮔﺬﺷﺘﻢ ﺍﺯ ﺩﻟﻢ
ﭘﺎﯾﻨﺪﻩ ﺑﺎﺷﯽ ﺳﻬﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﯾﺜﺎﺭ ، ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ
ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺮﻭ ﺑﯽ ﺍﻋﺘﻨﺎ ، ﺗﻨﻬﺎ ﺭﻫﺎﯾﻢ ﮐﻦ ﻭﻟﯽ ،
ﻗﻠﺒﯽ ﮐﻪ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﭘﺸﺖ ﺍﯾﻦ ، ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ
ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻣﻦ ﺩﮔﺮ، ﺟﺰ ﯾﮏ ﺭﻣﻖ ﺟﺎﻥ ﺩﺭ ﺑﺪﻥ
ﺣﺘﯽ ﻫﻤﯿﻦ ﺍﻧﺪﮎ ﺭﻣﻖ، ﺻﺪﺑﺎﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ
ﺟﺰ ﺷﻌﺮ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮﯼ ، ﺩﺭ ﭼﻨﺘﻪ ﺍﻡ ﭘﯿﺪﺍ ﻧﺸﺪ
ﻗﺎﺑﻞ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﺍﯾﻦ ﻏﺰﻝ ، ﺑﺮﺩﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ
درک
ﻟﺬﺕ ﺑﺮﺩﻥ ﺭﺍ ﯾﺎﺩﻣﺎﻥ ﻧﺪﺍﺩﻧﺪ
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭﺍﻧﺘﻈﺎﺭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﮐﻪ
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯿﻤﺎﻥ
ﺭﺍﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯿﺪﻫﻨﺪ
ﻣﺪﺭﺳﻪ..ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ..ﮐﺎﺭ
ﺣﺘﯽ ﺩﺭﺳﻔﺮ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ
ﺑﻪ ﻣﻘﺼﺪ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﻢ
ﺑﺪﻭﻥ ﻟﺬﺕ ﺍﺯ ﻣﺴﯿﺮ
ﻏﺎﻓﻞ ﺍﺯ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﻫﻤﺎﻥ ﻟﺤﻈﺎﺗﯽ ﺑﻮﺩ
ﮐﻪ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﯿﻢ ﺑﮕﺬﺭﻧﺪ
گران
ﺯﻧﯽ ﺑﻪ ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﮔﻔﺖ :
ﻣﻦ ﻭ ﻫﻤﺴﺮﻡ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﻢ ﻧﻈﯿﺮﯼ ﺩﺍﺭﯾﻢ ؛
ﻫﻤﻪ ﺣﺴﺮﺕ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻣﺎ ﺭﻭ ﻣﯿﺨﻮﺭﻧﺪ .
ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻣﺤﺒّﺖ , ﺷﺎﺩﯼ , ﺗﻮﺟّﻪ , ﮔﺬﺷﺖ ﻭ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ .
ﺍﻣّﺎ ﺳﺆﺍﻟﯽ ﺍﺯ ﺷﻮﻫﺮﻡ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺟﻮﺍﺏ ﺍﻭ ﻣﺮﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﺮﺍﻥ
ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ ﺍﮔﺮ ﻣﻦ ﻭ ﻣﺎﺩﺭﺕ ﺩﺭ ﺩﺭﯾﺎ ﻫﻤﺰﻣﺎﻥ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﻏﺮﻕ
ﺷﺪﻥ ﺑﺎﺷﯿﻢ ,
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺭﺍ ﻧﺠﺎﺕ ﺧﻮﺍﻫﯽ ﺩﺍﺩ؟
ﻭ ﺍﻭ ﺑﯿﺪﺭﻧﮓ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ : ﻣﻌﻠﻮﻡ ﺍﺳﺖ , ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﺍ ؛
ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺍ ﺯﺍﯾﯿﺪﻩ ﻭ ﺑﺰﺭﮒ ﮐﺮﺩﻩ ﻭ ﺯﺣﻤﺘﻬﺎﯼ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﺑﺮﺍﯾﻢ
ﮐﺸﯿﺪﻩ !
ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺗﺎ ﺣﺎﻻ ﺧﯿﻠﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﻭ ﻧﺎﺭﺍﺣﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ
ﭼﮑﺎﺭ ﮐﻨﻢ؟
ﻣﺸﺎﻭﺭ ﺟﻮﺍﺏ ﺩﺍﺩ :
ﺷﻨــﺎ ﯾـﺎﺩ ﺑﮕﯿــــﺮ !
ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﯼ ﭘﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﯾﺴﺘﯿﺪ ﺣﺘﯽ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ
ﻫﻤﺴﺮ ﺧﻮﺏ ......
ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﻔﺖ ﺑﭽﺴﺒﻴﺪ !
ﻗﺪﺭ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﻴﺪ ...
ﺍﺭﺯﺍﻥ ﻧﻔﺮﻭﺷﻴﺪ ﺧﻮﺩﺗﺎﻥ ﺭﺍ :
ﺑﻪ ﻟﺒﺨﻨﺪﻯ،ﺑﻪ ﺣﺮﻓﻰ،ﺑﻪ ﻧﻘﻠﻰ،ﺑﻪ ﻫﺪﻳﻪ ﺍﻯ، ﺑﻪ ﺍﻧﺪﻙ
ﺗﻮﺟﻬﻰ، ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﺗﻼﺵ ﻛﻨﺪ ...
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﺑﺮﺍﻯ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻭﺭﺩﻧﺘﺎﻥ ﻫﺰﺍﺭ ﺭﺍﻩ ﺭﺍ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﻛﻨﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﻗﺪﺭﺗﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﺪﺍﻧﺪ
ﺑﮕﺬﺍﺭﻳﺪ ﺑﻬﺎﻳﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﭙﺮﺩﺍﺯﺩ ...
ﺍﺩﻣﻬﺎ ﭼﻴﺰﻫﺎﻯ ﻣﻔﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﺍﻣﺪﻩ ﺭﺍ ﻣﻔﺖ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ
ﻣﻴﺪﻫﻨﺪ !....
